เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 358 โบราณสถานยุคบรรพกาลขนาดใหญ่
แดดจ้า อากาศเริ่มร้อน ทวีปเทียนเฉินก้าวเข้าสู่ช่วงกลางฤดูร้อนอีกปี
เหมาหนานเป่ยไม่ได้คุยกับลู่สวินมาทั้งวันแล้ว
เอาเถอะ ตอนนี้นางยังอยู่ในร่างแมวดำตัวน้อย พูดไม่ได้อยู่แล้ว เรียกว่านางไม่ได้ส่งเสียงเหมียวๆ ใส่ลู่สวินมาทั้งวันเลยดีกว่า
สาเหตุก็ง่ายมาก ลู่สวินอาศัยช่วงที่นางกำลังนอนอาบแดดแอบลูบแมว แถมยังลูบตั้งแต่หัวจรดหาง
มือใหญ่ของเขาเริ่มจากขยำหูแมวก่อน จากนั้นก็ค่อยๆ ลูบลงมาเรื่อยๆ ลูบลงมาเรื่อยๆ...
ตอนแรกเหมาหนานเป่ยหรี่ตานอนเคลิ้มอยู่อย่างเพลินๆ จนกระทั่งมือใหญ่ใจชั่วคู่นั้น บังอาจล่วงล้ำเข้ามายังพื้นที่ต้องห้ามของแมวอย่างหางของนาง
ชั่วพริบตาเดียว แมวดำน้อยก็เบิกตากลมโตขึ้นมาทันที
ช็อกจนม่านตาสั่น!
ลู่สวินสัมผัสได้ชัดเจนว่าร่างกายนางแข็งทื่อไปแล้ว นางไม่ได้ดิ้นขัดขืนอย่างรุนแรงเหมือนที่เขาคิดไว้ แมวดำน้อยไม่ขยับเลยแม้แต่นิดเดียว เอาแต่นอนตัวแข็งอยู่อย่างนั้น