0349

ตอนที่ 349 ท่านฝักกระบี่ของข้า

ก้อนหินใหญ่สองก้อน ก้อนหนึ่งสูงก้อนหนึ่งเตี้ย สองศิษย์อาจารย์นั่งขัดสมาธิอยู่ท่ามกลางป่าไผ่

กู้เสี่ยวหม่านมองจี้หลีที่กำลังแอบมองตนอยู่แวบหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า “หลับ...หลับตา สงบ...สงบใจ”

จี้หลีรีบทำตามอย่างว่าง่าย ทั้งยังหยุดคิดฟุ้งซ่านทันที

ไม่รู้ทำไม ทั้งที่อาจารย์ของตัวเองพูดติดอ่างแท้ๆ แต่นางกลับรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หลังจากจี้หลีหลับตาลง กู้เสี่ยวหม่านก็ไม่ได้ทำอะไรเลย จนผ่านไปหลายอึดใจ นางจึงยกนิ้วชี้ข้างขวาขึ้น แล้วชี้เบาๆ ไปทางจี้หลี

เกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมไหวในอากาศ เหมือนหยดน้ำหยดลงบนผิวน้ำที่เคยราบเรียบ

ระลอกคลื่นค่อยๆ แผ่ขยายออกไปข้างหน้า แล้วสัมผัสเข้ากับตัวของจี้หลี

จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าตัวเอง ‘มองเห็น’ ขึ้นมา