กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 299 ทะลวงด่านของจริง
ท่ามกลางความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง ลู่สวินยืนอยู่อย่างนั้น ราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่อย่างเงียบๆ
จากกระทู้ที่เคยอ่านในชาติก่อน บวกกับคำอธิบายอย่างกระตือรือร้นและละเอียดยิบราวกับไกด์นำเที่ยวสาวของเยี่ยสุยอัน เขาจึงรู้ดีว่าหลังจากเข้ามาในด่านจันทร์ในบ่อน้ำแล้ว แต่ละด่านจะมีเวลารอประมาณหนึ่งนาที เพื่อให้ปรับอารมณ์และสภาพของตัวเอง
ถึงแม้ตอนนี้ลู่สวินจะผ่อนคลายถึงขีดสุด แต่คนส่วนใหญ่ตอนเข้ามาครั้งแรกต่างก็ตื่นเต้นเครียดเกร็งกันทั้งนั้น
บางทีเพิ่งเข้ามาได้ไม่นาน ก็อาจจะเผลอสั่นสะท้านไปทั้งตัว จนสะดุ้งขึ้นมา
ความมืดมิดที่เคว้งคว้างไร้ขอบเขตแบบนี้ มันช่วงชิงความรู้สึกปลอดภัยของคนเราไปได้ง่ายมาก