เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 280 กระบี่อันโอหัง
ท้องฟ้ายังมีฝนปรอยๆ ตกลงมาไม่หยุด วันนี้ฟ้าครึ้ม เมฆลอยต่ำมาก
นอกแดนลับ หยาดฝนพอเข้าใกล้ก็ถูกกระแสลมร้อนระอุแผดเผาจนระเหยหายไปในพริบตา
ลู่สวินสวมชุดคลุมสีดำ มือถือฝักกระบี่ ปราณกระบี่รวมตัวอยู่ที่ปลายนิ้ว กระบี่เล่มน้อยสั่นไหวอยู่ในใจกระบี่ ส่วนเจตจำนงกระบี่ที่คล้ายหมอกควันก็วนเวียนอยู่รอบปราณกระบี่
เขากำลังรีบ จึงกะจะพังด่านเข้าไปตรงๆ
ดังนั้นถ้าไม่ลงมือก็แล้วไป แต่พอลงมือเมื่อไร ก็ต้องเป็นกระบี่ที่ร้ายกาจที่สุด!
ปราณกระบี่ฟาดฟันไปข้างหน้า ลมปราณอันรุนแรงพังประตูหินจนแตกกระจายทันที
ลู่สวินก้าวไปข้างหน้าพลางกวัดแกว่งกระบี่ไปเรื่อยๆ เท้าไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย
ที่นี่เดิมทีเป็นซากโบราณสถานของสำนักเล็กๆ ในยุคบรรพกาล ไม่รู้เพราะเหตุใด ค่ายกลพิทักษ์สำนักถึงยังหลงเหลือพลังงานอยู่อีกส่วนหนึ่ง
และด่านที่เขาต้องฝ่าไป ก็คือค่ายกลพิทักษ์สำนักนี้นี่เอง!