เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 279 เด็กหนุ่มผู้ฮึกเหิม
ภายในแดนลับโบราณ พอสิ้นเสียงของสวี่จงเฉิง บรรยากาศรอบข้างก็พลันเงียบสงัดลงทันที
แม้ทุกคนจะอยากห้ามปราม แต่ในใจต่างก็รู้ดีว่า สิ่งที่สวี่จงเฉิงพูดนั้นไม่ได้ผิดเลย
“เวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ต้องรู้จักสละบางอย่าง!”
เพียงแต่ในสถานการณ์เดียวกัน คนแต่ละคนย่อมเลือกสิ่งที่ต้องสละไม่เหมือนกัน
บางคนอาจจะส่งคนที่อ่อนแอกว่าไปเป็นตัวตายตัวแทน ยอมสละคนที่ไม่ค่อยมีค่าทิ้งไป
บางคนอาจจะก้าวออกมาต้านรับไว้เพียงลำพัง ในฐานะคนที่แข็งแกร่งที่สุด
คนอื่นจะเลือกแบบไหน นั่นก็เป็นเรื่องของคนอื่น
แต่ศิษย์สำนักมาร มักจะเลือกทำเหมือนกันเสมอ
ศิษย์สายในอย่างหวังเทาออกไปสู้ก่อนเป็นคนแรก ตอนนี้ก็บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติไปแล้ว ถ้าอย่างนั้น คนถัดไปก็ต้องเป็นสวี่จงเฉิงที่เก่งที่สุดในบรรดาคนที่เหลือ