0237

ตอนที่ 237 ได้ยินว่าพวกเจ้าล้วนอยากเป็นเด็กรับใช้ถือกระบี่ของข้า

ลู่สวินยืนอยู่บนยอดกิ่งไผ่ มองดูชื่อในเกมเหนือหัวพวกผู้เล่น ถ้าแยกไม่ออกว่าพวกเขาเป็นผู้เล่นก็แปลกแล้ว

คนกลุ่มเบ้อเริ่มแทบไม่มีใครตั้งชื่อดีๆ เลย นี่มันชื่อบ้าบอคอแตกอะไรกันเนี่ย!

ท่ามกลางศิษย์สายนอกทั้งหลาย เขากลับเห็นผู้เล่นมืออาชีพอยู่ไม่น้อย

พอนึกย้อนดูดีๆ บางคนเหมือนชาติก่อนก็เป็นผู้เล่นสำนักมาร บางคนดูเหมือนจะไม่ใช่ น่าจะเป็นเพราะผีเสื้อสุดหล่ออย่างเขาขยับปีก จนทำให้เกิดปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกขึ้นมา

แต่ลู่สวินก็ไม่ได้มีโปรโกงประเภทที่ว่าพอย้อนเวลามาแล้ว ความทรงจำชาติก่อนจะแจ่มชัดทุกกระเบียดนิ้ว ความทรงจำบางเรื่องของเขาเริ่มเลือนรางไปบ้างแล้ว แต่ยังดีที่เรื่องสำคัญๆ ยังจำได้แม่นยำ

มองในภาพรวมแล้ว เขาค่อนข้างพอใจกับกองทัพผู้เล่นมืออาชีพของสำนักมารในตอนนี้มาก

คนเก่งๆ ในแต่ละด้านถือว่าค่อนข้างครบ ขอแค่ตนปั้นให้ตรงจุด ถึงเวลาทำสงครามสำนัก อันดับของสำนักมารไม่มีทางแย่แน่นอน