กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 174 กระบี่ออกจากเขา
ลู่สวินมองลูกแก้วสีขาวในมือ ในใจผุดความคิดบ้าคลั่งแถมยังดูวิปริตขึ้นมานิดๆ นั่นคือ... กินมันเข้าไปซะ!
เขาใช้นิ้วลูบคลำลูกแก้วอย่างละเอียด รู้สึกว่าสัมผัสมันก็ไม่ต่างจากลูกแก้วของเล่นราคาถูกที่สุดตรงไหน
จากนั้นเขาก็เอาไปจ่อที่ปลายจมูกแล้วดมดู ก็ไม่มีกลิ่นอะไรเลยสักนิด
ลู่สวินลังเลอยู่ว่าจะลองแลบลิ้นเลียดูสักแผล็บดีไหม... แต่คิดดูอีกทีก็รู้สึกว่ามันจิตเกินไปแถมยังไม่ปลอดภัย เลยล้มเลิกไป
‘ทำไมก้นบึ้งหัวใจข้าถึงมีความคิดแบบนี้ขึ้นมาได้? แถมยังรุนแรงมากด้วย!’
‘ไอ้สิ่งนี้มันดึงดูดข้าตรงไหนกันแน่?’
‘หรือว่าร่างกายของข้ามีความต้องการมันในด้านใดด้านหนึ่งอยู่?’
เหมือนที่สัตว์หลายชนิดกินอะไรบางอย่าง ก็เพราะร่างกายมันต้องการ เช่น... หมากินขี้