กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 172 พาข้าไปด้วย
ใบไม้บังตา ไม่เห็นเขาไท่ซาน
นับแต่ลู่สวินทิ้งใบไผ่ลงมาจากยอดเขา เพิ่งผ่านไปแค่ไม่กี่อึดใจ พอสายตากลับมามองเห็นอีกครั้ง ภูเขาลูกย่อมข้างล่างก็หายวับไปแล้ว กลายเป็นหลุมลึกขนาดมหึมาแทน!
“ภูเขาล่ะ!?” ลู่สวินตกใจจนม่านตาขยายกว้าง
‘อานุภาพกระบี่เดียว ย้ายภูเขาพลิกทะเลได้จริงหรือนี่?’ ลู่สวินรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเริ่มเต้นแรงขึ้นมาแล้ว
นี่เป็นพลังที่ชาติก่อนตอนเขาเล่นไอดีเลเวล 60 ไม่เคยได้สัมผัสเลย!
‘ถ้ามีสักวันที่ข้าไปถึงระดับนี้ได้บ้างล่ะก็...’
พอนึกถึงตรงนี้ ลู่สวินก็รู้สึกว่าเลือดในกายสูบฉีดพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที!
ตอนนี้อย่าว่าแต่ชายลึกลับคนนั้นเลย แม้แต่แท่นบูชาขนาดใหญ่ในเขาไท่ซานก็แหลกเป็นเสี่ยงๆ ไปพร้อมกับกระบี่นี้ด้วย!
ลู่สวินมองเห็นได้ชัดเจนว่า ในหลุมลึกนอกจากหินผาแล้ว ยังมีเศษแท่นบูชาที่แตกกระจาย