กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรื่องเล่าจากสวนท้อ
ตอนที่ 155
หินผลึกตรงหน้าลู่สวินก้อนนี้เป็นสีชมพู ชมพูหวานแหววราวกับสาวน้อย
ตัวผลึกมีขนาดแค่ราวครึ่งฝ่ามือ ด้านในมีแสงสีชมพูหมุนวนไปมา
ลู่สวินอ่านคำอธิบายทักษะนี้บนป้ายไม้อย่างละเอียดอีกรอบ อดพยักหน้าเบาๆ ไม่ได้
‘ทักษะป้องกันนี้ดีมากจริงๆ’ ลู่สวินคิดในใจ
สิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกขัดใจอยู่บ้างก็คือ ทำไมโล่ป้องกันที่มันสร้างขึ้นถึงเป็นสีชมพูกันล่ะ
เขานึกภาพตัวเองถูกห่อหุ้มด้วยโล่ป้องกันสีชมพูแล้ว รู้สึกว่ามันออกจะสาวน้อยเกินไปหน่อย
ไม่รู้เหมือนกันว่าคนที่คิดค้นทักษะนี้ขึ้นมาเป็นคนแบบไหน ถ้าเป็นผู้หญิงก็ยังพอเข้าใจได้อยู่ แต่ถ้าเป็นผู้ชายล่ะก็... เอาเถอะ สีชมพูก็ใช่ว่าจะมีแต่เด็กผู้หญิงที่ชอบได้นี่นะ นั่นมันสิทธิ์ของเขา