กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 สิ่งนั้น...เรียกว่า ‘ความเป็นมนุษย์’
เสียงของนักแสดงงิ้วอ่อนแรงลงอย่างมากแล้ว แต่เขายังคงจ้องคนโง่อย่างอาฆาต พร้อมหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงกลัว
ดวงตาของคนโง่ค่อยๆ แดงก่ำ ร่างกายเต็มไปด้วยไอสังหาร หมัดก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว
“เขากำลังยั่วคนโง่”
คนขาเป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ซูหยางพยักหน้าเบาๆ เอนกายพิงกำแพงด้วยท่าทางเกียจคร้าน “ใช่ เขาไม่อยากถูกทรมานอย่างอื่นอีกแล้ว ก็เลยอยากตายน่ะ”
“ด้วยสติปัญญาของคนโง่ บางทีอาจฆ่าเขาทิ้งตรงๆ จริงๆ ก็ได้”
คนขาเป๋เอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย
ซูหยางหาวออกมาครั้งหนึ่ง “นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของคนโง่ พวกเราไม่มีเหตุผลต้องเข้าไปยุ่ง”
“ก็จริง”