กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 คนที่ไม่ถูกเกลียด
ทุกครั้งที่แส้ฟาดลงมา นักแสดงงิ้วจะส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนไม่หยุด
คนโง่ไม่มีทีท่าว่าจะออมมือเลยแม้แต่น้อย ทำให้บาดแผลทุกแห่งบนร่างนักแสดงงิ้วลึกจนมองเห็นกระดูก
ผู้คนบนถนนดำเพียงยืนมองอย่างเงียบงัน
แม้แต่พวกเขาเองก็เพิ่งเคยเห็นคนโง่ทรมานคนอื่นเป็นครั้งแรก
จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ปกติคนโง่จะสังหารศัตรูได้ในพริบตา แม้สภาพที่ออกมาจะนองเลือดอย่างยิ่ง แต่อย่างน้อยตอนตาย ศัตรูก็ไม่ได้ทรมานมากนัก
“น้ำตาล!”
“มีน้ำตาลไหม?”
เมื่อเวลาผ่านไป แววตาของคนโง่ก็ดูคลุ้มคลั่งขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่คำพูดก็คล่องขึ้นไม่น้อย เขาหันไปมองทุกคนแล้วถามด้วยเสียงคำรามต่ำ