กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 469 ข้ากินแต่ผู้หญิง
จอมปราชญ์สิ้นชีพ ฟ้าจึงโปรยฝนเลือดลงมาหล่อเลี้ยงแผ่นดิน หญ้าแห้งในฤดูหนาวกำลังงอกงามแข่งกัน ทั้งหมดพยายามดันตัวเองออกมาจากรอยแยกอย่างสุดชีวิต
อย่างที่เขาว่ากันว่า วาฬตัวหนึ่งล้มลง สรรพสิ่งก็เจริญงอกงาม ภาพตรงหน้าก็คงเป็นแบบนั้นแหละ
ไม่ว่าจะด้วยจุดประสงค์อะไร ชาตินี้จางปิ่งคงต้องเสียใจที่เดินออกจากสำนักเย่ว์ลู่
ถ้าเขายอมเป็นเจ้าสำนักของตัวเองดี ๆ ไม่ไปหลงเชื่อคำยุยงของพวกบัณฑิตหัวเก่าเหล่านั้น ต่อให้เก้าแดนวุ่นวายแค่ไหน เขาก็ต้องเอาตัวรอดได้แน่ ๆ
เพียงแต่ทางเดินเป็นเขาเลือกเอง ตอนจบก็ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
การที่ยมราชทั้งสิบร่วมมือกันสังหารจอมปราชญ์ ทำให้ทั้งเก้าชั้นฟ้าสั่นสะเทือน