กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 347 ราตรีมืดมิด ที่มืดมิดที่สุดคือเจตนาฆ่า
คนที่ควรจะหวาดกลัวจนตัวสั่น แล้วก็อ้อนวอนขอความเมตตาน่ะ มันควรเป็นเย่เหลียงต่างหาก
แต่ตอนนี้กลับตาลปัตรกันไปหมด นี่มันเสียดสีกันสุด ๆ จริง ๆ
ทำผิดแล้วก็ขอโทษน่ะ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดอยู่แล้ว
ถ้าเย่เหลียงสำนึกสักครึ่ง เขาก็ไม่ควรปล่อยให้เจ้าของหอออกหน้าทำแทนแล้วก็ขอร้องให้
แต่ตอนนี้เรื่องนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องทะเลาะกันเล็ก ๆ ในหอคณิกาแล้ว มันทำให้ฉู่เฟิงรู้ตัวเต็ม ๆ ว่าถ้าวันนี้ปล่อยให้ผ่านไปเฉย ๆ
ไอ้สามคนที่อยู่ตรงหน้าในวันข้างหน้า อาจจะป่วนไปทั้งไป๋อวี้จิงก็ได้
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ผู้ใหญ่ก็มาถึงที่เกิดเหตุเสียที