กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 เลือด ข้าต้องการเลือด!
“ไม่ว่าชีวิตจะเล่นกับเจ้ายังไง ก็ขอให้จำไว้ว่าต้องยิ้มไว้ เพราะรอยยิ้มของเจ้านั่นแหละ คือยาถอนพิษของชีวิต”
คำพูดพวกนี้แม่งไร้สาระที่สุดในโลก และก็แม่งเป็นคำที่ล้างสมองคนได้ดีที่สุดเหมือนกัน
ตอนที่ฉู่เฟิงอยู่ในห้องทรงพระอักษร เห็นทะเบียนคดีโทษที่ไหลจวิ้นเฉินยื่นถวายเข้ามา
ตอนนั้นมือขวาของเขาสั่นโดยไม่รู้ตัว แน่นอนว่ามีความโกรธอยู่ในนั้นด้วย
แต่ที่มากกว่านั้นคือความไม่อยากเชื่อ และความเศร้าที่ทำอะไรไม่ได้เลย!
หลังประตูเหล็กสิบชั้นนี้ คนที่ถูกขังอยู่ทุกคน มือของพวกเขาล้วนเปื้อนเลือดกองเป็นภูเขา
ทั้งเลือดของตัวเอง และเลือดของคนอื่น
แต่ทั้งหมดนี้ไม่สำคัญ