กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 ตาสองรูม่านตา
ประตูเหล็กบานที่สอง ไหลจวิ้นเฉินเปิดออกให้แล้ว
กลิ่นเหมือนเดิม เน่าเปื่อยเหมือนเดิม
ที่ต่างออกไปก็คือ เงาร่างข้างในนั้นเล็กกว่านี้มาก
เมื่อฉู่เฟิงเห็นแผ่นหลังของคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนพื้น
รูม่านตาของเขาก็หดตัวลงโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะกลัว
ในโลกนี้ ไม่มีอะไรและไม่มีใครทำให้ฉู่เฟิงกลัวได้อีกแล้ว
แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้จริง ๆ ตรงหน้าคือเด็กอายุไม่มากคนหนึ่ง!
จะใช้คำว่า “เด็ก” บรรยายก็คงไม่ผิด
เพราะอีกฝ่ายน่าจะอายุน้อยกว่าเขามาก ดูท่าทางแค่สิบสามสิบสี่ปี