กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 อสูรกาย!
ทำเต็มที่ที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อรักษาความหวังที่เพื่อนจะรอดชีวิต
นี่คือสิ่งเดียวที่เสวียนเถี่ยทำได้ตอนนี้ และเป็นสิ่งเดียวที่เขาอยากทำ
คนพวกนี้เขาพาออกมาเอง เขาต้องรับผิดชอบทุกคน จะปล่อยให้ตายกันหมดในป่าดงดอยไม่มีชื่อแบบนี้ไม่ได้
แดนไกลบ้านไม่ใช่ที่ฝังกระดูก ต้องกลับบ้าน ต้องกลับบ้านให้ได้
มองยักษ์ที่เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ อยู่ ๆ เสวียนเถี่ยก็สงบใจขึ้นมาบ้าง
เขาถ่มน้ำลายลงพื้น แล้วตะโกนลั่น
“ไอ้ห่า เอาเลย ข้าไม่แคร์แล้ว ตายก็ตาย”
สู้ลู่เฟิงไม่ได้ก็ไม่น่าอายหรอก เทพบุตรองค์นี้น่าตกใจเกินไป น่าทึ่งเกินไป