กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 ถามใจ กลับมา
“วันเกิดคนเรามีชะตาของมันเอง ต้องรู้จักปล่อยมือ อย่าฝืนตัวเองนัก ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติก็ดีมาก ๆ แล้ว”
ในความมืดมิดนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้นซ้ำ ๆ อยู่ริมหูของลู่เฟิง
“บทละครของชีวิต เจ้าเคยเห็นหมดแล้วตั้งแต่ตอนที่ยังอยู่บนสวรรค์”
“ที่เจ้าเลือกบทนี้ ก็เพราะในชีวิตนี้มีบางอย่างที่เจ้าคิดว่าคุ้มค่า”
ลู่เฟิงส่ายหน้า ส่ายหน้าไม่หยุด น้ำตาเอ่อคลอ
“แต่ว่า แต่ว่า..นาง..ตายแล้ว ตายมานานมาก นานมากแล้ว”
“หลายปีมานี้ ข้าไม่เคยอ้อนวอนขออะไรสักอย่าง ต่อไปข้าก็จะไม่อ้อนวอนอีก”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เย็นยะเยือกและไร้ปรานี ไม่มีความรู้สึกใด ๆ แม้แต่น้อย