กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 427 จุดจบของจักรพรรดินี (สาม)
“ตายเก้าครั้งก็ไม่เสียใจ แม้มีคนขวางเป็นหมื่นเป็นพัน ข้าก็จะไป!”
ตอนที่นางพูดประโยคนี้ แผ่นหลังยังคงเหยียดตรง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าใต้ฝ่าเท้าไม่ใช่หุบเหวลึกหมื่นจั้ง แต่ยังคงประทับอยู่บนบัลลังก์ของตนเอง
เฉินเซ่าเค้นหัวเราะเยาะออกมาคำหนึ่ง
“ชายชาตรีเป่ยหมางสองแสนคน ต้องตายโดยไม่มีแม้แต่ที่ฝังศพ”
น้ำเสียงของเขาไม่ดังนัก ทว่าทุกถ้อยคำกลับเชือดเฉือนลึกถึงขั้วหัวใจ
“ใต้เมืองอวิ๋นจง บนกำแพงเมืองหนิงอู่ ในหุบเขาว่อหลง ตอนที่เจ้า เฮ่อเหลียนอวิ๋นหนี พาพวกเขาออกมา เจ้าบอกว่าพาไปกี่คนก็จะพากลับไปเท่านั้น แล้วตอนนี้ข้างหลังเจ้ายังเหลืออยู่อีกกี่คน?”
ร่างของเฮ่อเหลียนอวิ๋นหนีพลันชะงักแข็งค้าง
“เพียงเพื่อความฝันลมๆ แล้งๆ ของเจ้าคนเดียว”
“แบบนี้ยังไม่เสียใจอีกหรือ?”