กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 387 ใต้หล้ามีอู่อันจวินได้เพียงคนเดียว!
ยังไม่ต้องไปสนว่าอีกคนจะอยู่ที่ไหน เฉินเซ่ารวบรวมเรี่ยวแรง สูดลมปราณเต็มที่แล้วตะโกนลั่น
“หยุดกันให้หมด!”
เสียงตวาดนี้ทำเอาโรงน้ำชาเงียบกริบลงทันตา ทุกคนหันขวับมามองเป็นตาเดียว
รวมถึงชายชาตรีมาดเข้มกับชายหนุ่มหน้าขาวทาแป้งคู่นั้นด้วย
ในกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ มีคนจำใบหน้าของเฉินเซ่าได้ทันที
ฝะ...ฝ่าบาท? ชายคนนั้นอึ้งไปวูบหนึ่ง ก่อนที่หัวเข่าจะอ่อนยวบ
พลันทรุดเข่าคุกเข่าลงกับพื้นดังตุ้บตั้บระงมไปทั่ว
“ขอฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี พวกกระหม่อมไม่ทราบว่าฝ่าบาทเสด็จมา โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
โอรสสวรรค์พิโรธศพเกลื่อนล้าน นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น อยู่ใกล้กษัตริย์เหมือนอยู่ใกล้เสือ นี่ก็ไม่ใช่เรื่องขบขัน ความกลัวที่ทุกคนมีต่อจักรพรรดินั้นฝังลึกอยู่ในกระดูกดำ