กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ซื่อเสินเจ่อ
ตอนที่ 67 ร่างหยกทอดกาย
เฉินยวนตั้งสติได้ก็รีบโบกไม้โบกมือ พูดด้วยความตื่นตระหนกว่า
“ลูกเราพูดอะไรอย่างนั้น”
“เรา...เราไปล่าสัตว์คราวนี้ ทำไพร่พลล้มตาย แม่ทัพสูญสิ้น กองทัพพังพินาศ ขายหน้าไปทั้งแผ่นดิน ถึงขั้นต้องยอมรับพิธีจูงแกะ ด้านบนก็ละอายต่อบรรพบุรุษ ด้านล่างก็ละอายต่อราษฎร สิ้นไร้คุณธรรมต่อฟ้า และหมดสิ้นศรัทธาจากประชาชนไปตั้งนานแล้ว”
“ถ้าไม่ได้ลูกเราช่วยกอบกู้สถานการณ์ไว้ เรา...ก็คงทำกรรมไว้กับราษฎรต้าเหยียนจนสาหัสแล้ว”
“ตอนนี้ลูกเรายังคงเป็นจักรพรรดิแห่งต้าเหยียน ย่อมถูกต้องชอบธรรมทุกประการอยู่แล้ว”
“เรากลับมาคราวนี้...แค่อยากใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบ เลี้ยงหลานเล่นไปวันๆ ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเรื่องบ้านเมืองอีก”
“ใต้หล้าและแผ่นดินนี้ ขอยกให้ลูกเราดูแลเถอะ เราแก่แล้ว แบกรับไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว”