กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 542 บอกลาอาโกว กลับสู่จิ่วโยว
วันหนึ่ง จักรพรรดิหวงเฉวียนกลับถือสุราขุ่นหลายป้านเดินมาที่ข้างหินบดเกิดตาย
“ข้าบำเพ็ญเต๋ามา 4 ร้อย 30 ล้านปี เพิ่งจะบรรลุเต๋า แม้จะไม่นับว่าโง่เขลา ทว่าก็ไม่อาจเรียกได้ว่ามีพรสวรรค์สูงส่ง”
“บัดนี้เดินมาถึงจุดสิ้นสุดของชีวิต กลับไม่มีสหายรู้ใจสักหนึ่งหรือสองคนมาส่ง แม้แต่เลือดเนื้อเชื้อไขที่สนิทที่สุดก็ยังตีตัวออกห่าง”
“สหายตัวน้อยทั้งสอง บางทีอาจเป็นเพราะมรรคสวรรค์เมตตา จึงให้พวกเจ้ามาส่งข้าเป็นครั้งสุดท้าย”
“ยินดีจะดื่มสุราส่งท้ายเป็นเพื่อนข้าสักจอกหรือไม่?”
อาโกวมองไปยังหลินปู้ฝาน เมื่อเห็นนางรับป้านสุราไป เขาก็รีบใช้สองมือรับมาด้วยความเคารพ
“การได้ร่วมดื่มสุรากับจักรพรรดิ หัวเราะมองดูความผันผวนของโลกหล้า นับเป็นเกียรติของผู้เยาว์”