กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 537 มุ่งหน้าสู่ยุคโบราณเพื่อตามหาคน
หลินปู้ฝานยืนอยู่บนเรือ ไม่สามารถมองเห็นวังมืดได้อีกแล้ว รอบด้านมีเพียงเงาดำที่พัดผ่านถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
ความเร็วของเรือเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นางถึงขั้นสัมผัสได้ถึงความผันผวนของพลังกาลเวลาและพื้นที่
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เสียงดังมาจากใต้ท้องเรือ ฟังดูเหมือนเรือกำลังเทียบท่า
“ถึงที่หมายแล้วหรือ?”
เมื่อหลินปู้ฝานเห็นว่าร่มแดงเรือเลือดไม่มีทีท่าว่าจะขยับอีก นางจึงทำได้เพียงถือตะเกียงเดินลงจากเรือ
หันกลับไปมอง แม่น้ำมืดอันกว้างใหญ่ไพศาลเหลือเพียงจุดดำลึกล้ำ หากตั้งใจฟังให้ดียังคงได้ยินเสียงน้ำไหลริน
นางราวกับกำลังยืนอยู่ในหุบเหวลึกที่มืดมิดจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือของตนเอง ในความมืดที่เงียบสงัด แม้แต่เสียงลมก็ยังเลือนหายไป