กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 536 เจ้ามรณะและจักรพรรดิยมโลก
“เป็นภาพลวงตาทั้งหมดจริง ๆ ด้วย”
เมื่อหันกลับไปมอง เรือเลือดขนาดเล็กยังคงแล่นไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าบนแม่น้ำมืดที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา
และตะเกียงบัวสำริดดวงนั้นก็ยังคงส่องสว่างได้ดี ไม่มีน้ำในแม่น้ำที่ทำท่าจะไหลทะลักเข้ามาท่วมท้นตนเองแต่อย่างใด
ภูเขาซากศพและทะเลเลือดริมฝั่งก็หายไป ม่านจูซาฮวาที่ดอกและใบมิอาจพบพานกันทั้งยามเป็นและยามตายยังคงดูแปลกประหลาดและเจิดจ้าเช่นวันวาน
"ฝูงปลา" ที่ตามหลังเรือเล็กมามีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ชวนให้คนที่มองรู้สึกขนลุกชันไปทั้งหนังศีรษะ
“ก่อนหน้านี้ก็เป็นพวกเจ้าที่เล่นตุกติกใช่หรือไม่?”
“ไม่กล้าขึ้นเรือ แต่กลับอยากให้ข้ากระโดดลงไปในแม่น้ำเอง!”
หลินปู้ฝานแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา หากเมื่อครู่นี้นางขยับตัวก็คงร่วงหล่นลงไปในแม่น้ำมืดและไม่มีทางปีนกลับขึ้นมาได้อีก