กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 137 งานประลองถามกระบี่
“ช่างเถอะ เจ้ามองว่าข้าเป็นคนเลวต่อไปก็แล้วกัน!”
“เผื่อว่ามีบางคนควบคุมตัวเองไม่อยู่ จิตใจหวั่นไหวตกหลุมรักอาตมาเข้า บาปกรรมของข้าคงจะหนักหนาน่าดู”
หลินปู้ฝานกลอกตา ตัวนางดูเหมือนพวกตื้นเขินแบบนั้นหรือไง?
“เจ้าวางใจเถิด สายตาข้าดีมาก ต่อให้ทั้งชีวิตนี้ข้าจะไม่หาคู่บำเพ็ญ ข้าก็ไม่มีทางไปชอบไอ้หัวโล้นน้อยเด็ดขาด”
สามเณรจื้อไจ้หรี่ตาลง มองดวงตาทั้งสองข้างของหลินปู้ฝานอย่างจริงจังพลางเอ่ยชม “เป็นดวงตาที่ดีจริงๆ”
ทั้งสองกลับมายังเมืองกระบี่สวรรค์อีกครั้ง หลินปู้ฝานไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว นักบำเพ็ญรุ่นเดียวกันนางไม่สนอยู่แล้ว
แต่เกรงว่าจะดึงดูดความสนใจของสัตว์ประหลาดเฒ่าบางคนเข้าน่ะสิ
ส่วนสามเณรน้อยนั้นอยู่ไม่สุข ไม่รู้ว่าวิ่งโร่ไปโปรดสัตว์ช่วยเหลือสตรีที่ก้าวพลาดที่ไหนอีกแล้ว