กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 122 โลกบำเพ็ญต้ากานทั้งหมดถูกลากเข้ามาพัวพันหรือ?
“ไม่ได้พบกันหลายวัน ท่านผู้ตรวจการยังคงสง่างามดั่งเคย ศิษย์ทั้งสามสำนักขอขอบคุณผู้อาวุโสสำหรับพระคุณช่วยชีวิต”
น้ำเสียงของเซียนหญิงยวิ๋นเยียนไม่หลงเหลือความเย้ายวนดังก่อนแล้ว กลับแทบไม่ต่างจากหญิงชราธรรมดาทั่วไป
เซี่ยมู่เฟิงหันศีรษะไป พบว่าเบื้องหน้าแทบจะมีแต่คนคุ้นเคย
ให้ตายเถอะ เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะพบกันไม่ใช่หรือ?
“ไม่ต้องมากพิธี นี่คือหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว”
“เมื่อหมื่นปีก่อนบรรพชนอวิ๋นหวาบังเอิญพบดินแดนเร้นลับสี่ขั้ว จึงได้นำดวงจิตวิญญาณเศษของเจ้ามารเนตรฝันมาผนึกไว้ที่นี่”
“เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อเวลาผ่านไป ดวงจิตวิญญาณเศษจะถูกผนึกบดขยี้ไปทีละน้อย คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะยังรอดชีวิตมาได้ นักบำเพ็ญมารช่างฆ่าตายยากนัก”
เขาอธิบายไปพักหนึ่ง ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงผู้ใดจริงๆ