กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 121 พบเซี่ยมู่เฟิงอีกครั้ง เจ้ามารหลบหนี
ลึกลงไปในทรายเหลือง บัวแดงดอกยักษ์สีสดดั่งเลือดปรากฏขึ้นทีละดอก ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรืออสูรสัตว์ล้วนถูกพวกมันพัวพันห่อหุ้ม
หลินปู้ฝานใช้กระบี่เดียวฟันบัวแดงที่กำลังจะหุบเข้าหากันจนแหลกสลาย นางมองกระแสหมอกเลือดที่แผ่ซ่านมาจากจันทร์โลหิตด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง
“เจ้ามารนั่นหลุดพ้นจากผนึกจนได้ มันต้องการดูดซับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในดินแดนดินหนาเพื่อฟื้นฟูตบะ”
เย่สวียนเจี้ยนเองก็ฟันทำลายบัวมารที่ผุดขึ้นจากใต้ดินอย่างต่อเนื่อง เจตจำนงการกลืนกินที่ส่งมาจากพวกมันทำให้เขาใจสั่นไม่หยุด
“เกรงว่าคงไม่ใช่แค่ดินแดนดินหนา หากไม่มีใครขัดขวาง สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในดินแดนเร้นลับสี่ขั้วคงต้องตายตกจนหมดสิ้น”
โชคดีที่ตอนนี้บัวแดงยังไม่แข็งแกร่งนัก นักบำเพ็ญและอสูรสัตว์เหนือระดับวิญญาณแรกกำเนิดยังสามารถดิ้นหลุดได้โดยง่าย
นี่เป็นเพราะเจ้ามารเพิ่งหลุดพ้นผนึก แต่ยิ่งนานไปเจตจำนงการกลืนกินของบัวแดงก็จะยิ่งรุนแรงขึ้น