กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 303 สุภาพชนผู้สง่างาม ดุจหยกงาม
แวบแรกที่เห็นคุณชายชุดขาว เสี่ยวมั่วก็พลันนึกถึงประโยคหนึ่งที่พี่สาวมู่เคยสอนตอนที่สอนนางให้รู้จักตัวอักษร
สุภาพชนผู้สง่างาม ดุจหยกงาม
นางไม่เคยเห็นบุรุษที่หล่อเหลาเช่นนี้มาก่อน ราวกับเทพเซียนในภาพวาดอย่างไรอย่างนั้น
เด็กหญิงตัวน้อยผู้นั้นก็ไม่ธรรมดา บนหน้าผากมีเขาน้อย ๆ สองเขาปรากฏอยู่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่มนุษย์ปุถุชน
“คุณชาย เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ ที่นี่เรามีเหล้าดอกท้อชั้นดี ท่านจะรับสักกาหรือไม่เจ้าคะ?”
เสี่ยวมั่วรีบเช็ดโต๊ะเก้าอี้ เชิญชวนให้ทั้งสองนั่งลงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ท่าทีที่กระตือรือร้นนี้ช่างแตกต่างกับความเย็นชาเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง ทำให้นักล่าสมบัติเหล่านั้นยิ่งรู้สึกไม่พอใจในใจ
“ข้างนอกดอกไม้หอมกรุ่น เหล้าก็คงจะรสชาติดีไม่น้อย”