ตอนที่ 87 ออกเดินทางสู่เมืองเฉียนคุนของสำนักบู๊เต้า

ตอนที่ 87 ออกเดินทางสู่เมืองเฉียนคุนของสำนักบู๊เต้า

โดนตีบ่อยเข้า เขาก็เริ่มชินไปเอง

ถึงขั้นรู้สึกว่าไม่เจ็บเท่าครั้งแรก อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจว่าความคุ้นชินช่างเป็นสิ่งที่น่ากลัวจริงๆ

หลังจากถูกตีแต่ละครั้ง กู่ชิงเหินจะโคจรปราณวิญญาณได้เร็วขึ้นกว่าเดิมสองสามส่วน ไม่ใช่ว่าจะไม่มีข้อดีเอาเสียเลย

ผ่านไปหนึ่งเดือน หลินปู้ฝานรู้สึกว่าสั่งสอนจนพอสมควรแล้ว จึงไล่เขาออกจากยอดเขาหลิงซิ่ว

"ไปฝึกฝนกับศิษย์พี่ใหญ่เถิด มรรคกระบี่ของข้าไม่เหมาะกับเจ้าหรอก"

กู่ชิงเหินรู้ประสีประสาขึ้นกว่าตอนพบกันครั้งแรกมาก แม้ในใจจะแอบนินทาว่า "ไม่เหมาะอะไรกัน ก็แค่กลัวยุ่งยากเท่านั้นแหละ"

แต่ใบหน้าของเขาก็ยังคงยิ้มแย้มเสแสร้ง แถมยังแอบกัดฟันกรอด

"ขอบพระคุณศิษย์พี่หญิงเล็กที่ช่วยสั่งสอนตลอดหลายวันที่ผ่านมา หากวันหน้าระดับการบำเพ็ญของศิษย์น้องรุดหน้า

จะต้องตอบแทนบุญคุณอันยิ่งใหญ่ตลอดหลายเดือนนี้อย่างแน่นอน"