กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 48 ถั่วป๋าหงแขนขาด
ผู้คนมากมายในเมืองฝูเยวี่ยต่างน้ำตานองหน้า พวกเขาเข้าใจผู้พิทักษ์ของตนผิดไปแล้ว ทว่าดูเหมือนจะไม่มีโอกาสได้อธิบายอีกต่อไป
“ข้าก็นึกอยู่แล้วว่าท่านเจ้าเมืองเติบโตมาในเมืองฝูเยวี่ยตั้งแต่เล็ก นางย่อมไม่มีวันทรยศพวกเราเด็ดขาด”
“นั่นคือแผนชั่วของเดรัจฉานนั่นจริง ๆ ด้วย มันตั้งใจจะทำให้พวกเราแตกแยกกัน”
“ข้าเองที่ผิดต่อท่านเจ้าเมือง เมื่อครู่ข้ายังสาปแช่งให้นางไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด ข้ามันสมควรตายจริง ๆ!”
...
บ้างก็เสียใจ บ้างก็ร้องไห้โฮ บ้างก็มีสายตาเลื่อนลอย ทว่าเสิ่นซู๋หานตายไปแล้ว นางยังไม่ทันได้แก้ต่างให้ตนเองเลยแม้แต่คำเดียว
จนกระทั่งบัดนี้ ทุกคนราวกับเพิ่งนึกถึงความดีของนางได้ หากไม่มีเจ้าเมืองที่คอยคิดเผื่อพวกเขาในทุก ๆ เรื่อง เซียนที่อยู่สูงส่งจะสนใจใยดีปุถุชนจริง ๆ
หรือ?