กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นานวันเข้า ซ่งจือเหยาก็เริ่มยอมรับเรื่องที่ตัวเองอารมณ์เสียใส่เขาอยู่บ่อย ๆ ได้แล้ว
เพราะพวกเขาทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติไปโดยไม่รู้ตัว
……กระทั่งบางครั้งอาจกล่าวได้ว่า มีรสชาติความสนุกไปอีกแบบ
อย่างเช่นวันหนึ่งที่จี้เหวยเซินกลับถึงบ้านตอนสามทุ่มกว่าอีกแล้ว ซ่งจือเหยาที่ยังไม่หลับไม่ได้เปิดไฟแม้แต่ดวงเดียว เธอนั่งสยายผมอยู่บนโซฟา
กอดอกพลางเอ่ยอย่างเยือกเย็น “คุณยังรู้จักกลับมาอีกเหรอ?”
จี้เหวยเซินชะงักมือที่กำลังเปลี่ยนรองเท้าไปเล็กน้อย เขามองเธอแวบหนึ่งแล้วหัวเราะในลำคอ “โชคดีที่ก่อนแต่งงานคุณช่วยฝึกหัวใจให้ผม ไม่อย่างนั้นตอนนี้ผมคงลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว”
“คราวหน้าอย่างน้อยก็ช่วยถักเปียหน่อยได้ไหมที่รัก?”
เขาเดินปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเข้ามาหา “เดิมทีสองทุ่มกว่าก็กลับแล้ว แต่แวะไปอาบน้ำที่โรงอาบน้ำมา”
“คุณอาบหรือยัง?”