กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าตรู่วันถัดมา ชั่วขณะที่ซ่งจือเหยาสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา สมองของเธอกลับว่างเปล่าไปหมด
ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย มีอยู่ชั่วพริบตาหนึ่งที่เธอรู้สึกราวกับว่าตัวเองเพิ่งจะมาเยือนโลกใบนี้อย่างไรอย่างนั้น
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงรู้สึกว่าภายในใจก็ว่างเปล่าเช่นกัน…
นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่ปลอดภัยและไม่มั่นคงเอาเสียเลย คล้ายกับไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร อยู่ที่ไหน และกำลังทำอะไรอยู่
ทว่าในวินาทีถัดมา ยามที่เธอเอียงศีรษะไปด้วยความเหม่อลอย ก็สบสายตาเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลา สุขุม และดูมีชีวิตชีวา