ตอนที่ 441 พวกเรายังมีเวลาอีกหลายสิบปี

นี่เป็นปีที่สิบแล้วหลังจากที่ซ่งจือเหยาตื่นรู้ขึ้นมา

ตอนกินข้าว เธอเอ่ยกับจี้เหวยเซินพร้อมรอยยิ้มเช่นนี้ จี้เหวยเซินจึงกล่าวว่า “พวกเรายังมีอีกหลายสิบปีครับ”

ปีนี้เขาอายุสามสิบหกปี ภรรยาสุดที่รักอายุสามสิบสามปี

ซ่งจือเหยาถามเขาว่าถ้าอย่างนั้นคุณตั้งใจจะอยู่ไปจนถึงเมื่อไหร่ จี้เหวยเซินตอบว่า นานกว่าเธอหนึ่งวัน

สายลมยามเย็นพัดผ่านข้างหู พวกเขาเดินทอดน่องอย่างสบายอารมณ์ พูดคุยเรื่องความเป็นความตายราวกับคุยเรื่องในครอบครัวเอื่อยเฉื่อย พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

“ยังไงก็ต้องสั่งเสียไว้บ้าง ถึงแม้เด็ก ๆ ของเราจะไม่มีทางทะเลาะกันเพราะเรื่องมรดกอะไรทำนองนั้นแน่นอนก็เถอะ…”

“แต่คนที่จากไปทีหลังจะทรมานมากนะ” ซ่งจือเหยาขัดขึ้นมาประโยคหนึ่ง