ตอนที่ 418 พวกเราพาเขากลับบ้านเถอะ ไม่ตรวจแล้ว

คนเราในบางเวลาก็จะเกิดความรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน คล้ายกับว่า เวลาและเดือนปีทำไมถึงได้ไหลผ่านไปรวดเร็วขนาดนี้กันนะ

ผู้คนเหล่านั้นในความทรงจำทำไมถึงได้แก่ชราลงในพริบตา ตัวเองทำไมถึงได้กลายเป็นท่านในพริบตา แถมยังมีทั้งคู่ชีวิตและเด็กแล้วล่ะ

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม

ซ่งจือเหยาในเวลานี้กำลังคิดเช่นนี้อยู่

และเมื่อเธอมองไปยังเจียงหมิ่นซิ่วในกระจกมองหลังที่พิงอยู่กับแก้วรถ ใบหน้าที่ไม่สาวอีกต่อไปซึ่งสะท้อนกับแสงจันทร์นอกหน้าต่าง เธอคิดว่า แม่ของเธอเองก็อาจกำลังคิดเช่นนี้อยู่ท่ามกลางความเหม่อลอยเหมือนกัน

ไม่ถึงตีสอง ก็มาถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอที่เจียงอี้ชางอยู่ หลิวเยวี่ยกับหม่าฝูกวงสามีของเธอรวมถึงเจียงไห่น้าชายกำลังสูบบุหรี่อยู่ที่หน้าประตูโรงพยาบาล พอเห็นรถมาก็รีบทิ้งแล้วขยี้ดับทันที