ตอนที่ 417 ตาน่าจะไม่ไหวแล้ว

ปีนี้ซ่งจือเหยาจดทะเบียน “บริษัทจำกัดแปลภาษาเหวินหัว” อย่างเป็นทางการ เลเวลอัปจากกิจการเจ้าของคนเดียวมาเป็นกิจการเอกชน เมื่อเดือนก่อนพอดีห้องข้างเคียงว่างลง เธอจึงเช่าห้องสองห้องนั้นแล้วทุบทะลุถึงกัน ทั้งยังทำป้ายใหม่ให้ใหญ่และสะดุดตายิ่งขึ้น แม้แต่เดินผ่านหัวถนนก็มองเห็นได้

เธอยังติดโทรศัพท์บ้านให้บริษัทด้วย ตอนนี้เรื่องราวมากมายไม่ต้องให้คนวิ่งไปจัดการเอง แค่รับสายโทรออกก็เสร็จเรียบร้อย

พอลองคำนวณเงินที่เก็บสะสมไว้ในมือช่วงหลายปีมานี้ รวมทั้งหมดมี 32,000 หยวนแล้ว

นี่เป็นสมุดบัญชีที่เปิดแยกไว้ต่างหาก เพียงเพื่อให้ซ่งจือเหยารู้ชัดว่ากำไรสุทธิในแต่ละปีของฝ่ายแปลภาษาที่ตกถึงมือตนเองมีจำนวนเท่าใด