ตอนที่ 377 พ่อต้องเหงา ต้องโดดเดี่ยวแน่ๆ

จี้ฉงเชียนพาทุกคนมาส่งที่ตรอกโรงงานสิ่งทอ

เรื่องนี้จี้เหวยเซินเป็นคนเสนอขึ้นมาเอง เขาบอกกับซ่งจือเหยาว่า “วันนี้พวกเราไปนอนที่นั่นกันเถอะ”

ซ่งจือเหยาพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ เธอมองดวงตาสีดำขลับของเขาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนและความเข้าอกเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

ทั้งความอ่อนโยน และความเข้าใจที่มีต่อเธอ

เธอซบไหล่เขาแล้วยิ้มพลางกล่าวว่า “ได้สิคะ ถ้าอย่างนั้นฉันจะนอนกับอันหรานต้าเหนียนนะ”

เจียงหมิ่นซิ่วกับซ่งเจิ้นคนหนึ่งอยู่ที่ร้าน อีกคนอยู่ที่อาคารโรงงานที่เช่าไว้ จี้ฉงเชียนพาพวกเขาไปที่ร้านเพื่อบอกกล่าว ซ่งจือเหยาจึงบอกให้เจียงหมิ่นซิ่วไม่ต้องเป็นห่วง ให้ทำงานของตัวเองไป ตอนเย็นพวกเธอจะทำกับข้าวไว้ให้ เธอกับซ่งเจิ้นค่อยกลับมากินก็พอ