กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไม่ต้องพูดถึงซ่งจือเหยากับจี้เหวยเซินเลย เจ้าหนูจี้โย่วเพิ่งคิดจะจู่โจมพ่อ ก็ถูกสีหน้าอันซับซ้อนของเขาทำให้ตกใจจนตื่นเต็มตา เพิ่งจะมารู้สึกตัวส่งเสียง อ๊ะ ออกมาคำหนึ่งพลางเอามือปิดปาก ตีน้ำกระเซ็นหันหลังขวับไป ทั้งเนื้อทั้งตัวเขินอายจนแดงก่ำไปหมด
จี้เหวยเซินทั้งขำทั้งเอ็นดู “ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกลูกชาย พ่อแค่คิดไม่ถึงไปหน่อย”
ซ่งจือเหยาที่อยู่ข้างนอกขำคิกคักอยู่ครู่หนึ่งก็ดูโทรทัศน์ต่อ ทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
เดาก็พอจะเดาออก คงเป็นเจ้าเทวทูตตัวน้อยที่เป็นแก้วตาดวงใจของเธอไปเรียนรู้มาจากเพื่อนเด็กคนอื่นที่โรงเรียนอนุบาลแน่ ๆ
ข้างในที่จู่ ๆ ก็เงียบลง คงเป็นเพราะพอล้อเล่นกับพ่อจนเกินเลยแล้วพูดออกไป ตัวเองก็เลยรู้สึกอายขึ้นมา