กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นึกไม่ถึงว่าเธอเพิ่งจะอวดไปหยก ๆ พอตอนเย็นไปถึงร้านปิ้งย่างเหล่าหยางก็บังเอิญเจอกันเข้าจริง ๆ
ซ่งจือเหยานึกอยากกินของอร่อยขึ้นมา จี้เหวยเซินเองวันนี้ก็เลิกงานตรงเวลา ตอนที่เจอกันครอบครัวสามคนกำลังนั่งกินกันได้ไม่นานอยู่ที่โต๊ะเล็กใต้ต้นไม้อันค่อนข้างเงียบสงบ
ซ่งอันหรานยิ้มกว้างอย่างสดใสยิ่ง วิ่งถลาเข้าไปไม่กี่ก้าวก็ราวกับบิน โผเข้าไปนั่งลงบนม้านั่งพับข้างซ่งจือเหยาแล้วกอดแขนเธอไว้ทันที “ทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้นะ รู้ใช่ไหมว่าฉันคิดถึงพี่?”
ในใจเธอลิงโลดเป็นที่สุด ประกอบกับพวกเพื่อนร่วมชั้นต่างพากันมองมาทางนี้ จึงยากจะนึกถึงเรื่องที่ตัวเองเคยพูดไว้ว่าจะต้องมีความเป็นผู้ใหญ่ที่สุขุมเป็นผู้เป็นคน ในใจมีแต่ความกระหยิ่มอยากอวด “พี่ รีบโบกไม้โบกมือให้พวกเขาทีสิ!”