ตอนที่ 353 หนีการเผชิญหน้ากับบ้านที่ว่างเปล่าได้

หลังจากลงจากรถไฟ ลมวสันต์อันชุ่มชื้นอ่อนโยนก็พัดโชยเข้าปะทะใบหน้า

ซ่งจือเหยาถอดเสื้อตัวนอกออก สวมเพียงเสื้อไหมพรมบางตัวในก็กำลังพอดี ส่วนเสื้อไหมพรมของลูกชายแม้จะหนากว่าเล็กน้อย แต่ก็ไม่ถึงขั้นร้อนมาก

หยางฉี่หมิงเอ่ยว่า “เวลานี้ถือเป็นช่วงที่อุณหภูมิสูงที่สุดแล้วล่ะ ถ้าเป็นช่วงเช้ากับค่ำ ความหนาของเสื้อไหมพรมโย่วโย่วตัวนี้ใส่ตัวเดียวก็พอ ส่วนจือเหยา เธอสวมเสื้อโค้ตกันลมทับไว้อีกตัวจะดีที่สุด”

“ฤดูใบไม้ผลิให้อบอุ่น ฤดูใบไม้ร่วงให้อดทนนี่คะ! ห่อให้อุ่นไว้หน่อยดีกว่าค่ะ!”

“เฮ้! ฉี่หมิง!” คำพูดยังไม่ทันขาดคำ บนชานชาลาที่ไม่ไกลออกไปก็มีเสียงเพรียกหาดังขึ้น