ตอนที่ 347 รีบลุกขึ้น กลับบ้าน!

ปีนี้บ้านเดิมฝ่ายหญิงของหวังไฉ่เสียมีญาติห่าง ๆ มากันหลายคน ทั้งน้องชายและภรรยา บวกกับเด็ก ๆ อีกหลายคนที่ญาติพามาด้วย ทั้งเล่นทั้งส่งเสียงดังทั้งจุดประทัด กว่าจะแยกย้ายกลับเข้าห้องนอนกันได้ก็ปาเข้าไปตีสองกว่า

บ้านที่พวกเขาอยู่เป็นบ้านชั้นเดียวในตรอก พ่อของหวังไฉ่เสียเป็นพนักงานประจำของโรงงานยางมาตั้งแต่วัยหนุ่ม หน่วยงานจึงจัดสรรบ้านให้ ส่วนแม่นั้นก็เป็นลูกจ้างชั่วคราวให้โรงงานโน้นโรงงานนี้มาโดยตลอด

พอหวังไฉ่เสียแต่งงานกับจี้จงเฉียงได้ไม่กี่ปี จี้จงเฉียงก็อาศัยเส้นสายฝากฝัง พาเธอเข้าไปทำงานที่โรงงานยางแห่งเดียวกับพ่อตาจนได้เป็นพนักงานประจำ ซ้ำยังได้นั่งทำงานเอกสารในสำนักงาน งานสบายไม่เหนื่อยแรง