ตอนที่ 341 เด็กหนุ่มผู้โรแมนติก

“…อันอวี่ อันอวี่!” จางจื้อลังเลอยู่หลายรอบ สุดท้ายก็ตบไหล่เขา

เหลียงอันอวี่ขานรับอย่างเหม่อลอย พลางหยุดฝีเท้า “มีอะไรเหรอพี่?”

จางจื้อชี้ไปที่หน้าผากของเขา “เหงื่อกายนายไหลท่วมแล้วนะน้องชาย!”

“ไม่ใช่ว่าหัวหน้าจี้ไปพูดอะไรกับนายกันแน่ ถึงได้ทำให้นายกลัวขนาดนี้? ปกติเขาก็ดุนายไม่น้อย ไม่เห็นมีครั้งไหนที่นายเป็นแบบนี้เลยนี่นา! ดูเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่างยังไงยังงั้น”

“ปะ เปล่า ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย ผมก็แค่ร้อนน่ะ!” เหลียงอันอวี่กระตุกริมฝีปากหัวเราะแห้ง ๆ

“…เอาเถอะ งั้นนายก็เช็ดซะหน่อย ประเดี๋ยวจะโดนลมเป่าเอา”

จางจื้อหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก คิดในใจว่าอากาศหนาวขนาดนี้เหงื่อแตกเต็มหน้าผากยังดันทุรังบอกว่าร้อนอีก ตรรกะไม่สนใจอะไรแล้วทั้งนั้น ดูท่าแปดส่วนคงเป็นคำพูดที่หนักหน่วงและจริงจังมากทีเดียว

ช่างเถอะ เลิกถามดีกว่า ปล่อยให้เขาไปคิดทบทวนและสงบสติอารมณ์ด้วยตัวเองไปแล้วกัน