ตอนที่ 293 ฉันยังอิจฉาเลย

“คุณว่าทำไมเขาไม่ตกลงไปในหลุมน้ำแข็งแล้วหนาวตายไปเลยนะ?! ไม่อย่างนั้น… ไม่อย่างนั้นกลายเป็นผู้ป่วยเจ้าชายนิทราไปตลอดกาลเลยก็ยังดี!”

เวลาห้าทุ่ม ซ่งจือเหยาที่มีดวงตาบวมเป่งแดงก่ำ ร้องไห้พลางด่าทอติดต่อกันเกือบหนึ่งชั่วโมง จนเสียงแหบแห้งจนแทบพูดไม่ออก

เริ่มจากกอดลูกชายไว้แล้วสองแม่ลูกก็พากันหลั่งน้ำตา ในที่สุดจี้โย่วก็หมดเรี่ยวแรงจนร้องไห้หลับไป ทว่าซ่งจือเหยากลับรู้สึกเหมือนหัวใจทั้งดวงถูกทอดในน้ำมันและแผดเผาด้วยเปลวเพลิง ไม่มีอาการง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย

จี้เหวยเซินจึงอุ้มลูกชายไปส่งกลับห้อง แล้วเดินย้อนกลับมา สีหน้าของเขาเย็นชาเคร่งขรึมเช่นกัน ความเคียดแค้นในใจนั้นลึกซึ้งยิ่งนัก

ซ่งจือเหยานึกถึงภาพเหตุการณ์เหล่านั้นในสมอง ยามเอ่ยปากฟันก็ยังสั่นกระทบกัน