กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ล้วนเป็นคนเป็นพ่อ ซ่งเจิ้นย่อมเข้าใจความรู้สึกของจี้ฉงเชียนเป็นอย่างดี ไม่นานเขาก็แอบตามออกไปเงียบ ๆ
หลังจากนั้นในห้องผู้ป่วยก็ตกอยู่ในความเงียบงันอย่างรู้กัน สวีจิ้งชูยังคงอยากให้ลูกชายได้รับรู้ จึงกดเสียงต่ำพูดว่า “เมื่อคืนพ่อของลูกถืออัลบั้มภาพร้องไห้อยู่ทั้งคืน แก่ตัวลงแล้วจริง ๆ นั่นแหละ”
จี้เม่าหลิน “ดูสิดูสิ ฉันพูดไว้ว่ายังไงล่ะ? ฉันก็บอกแล้วว่าคนเราพอมีอายุขึ้นมาก็ต้องอ่อนไหว ชิ เมื่อก่อนยังจะมาดื้อรั้นกับฉันอยู่ได้!”
สิ้นเสียงไม่ทันไร ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก ซ่งอันหรานกับซ่งรุ่ยเหนียนถือกล่องข้าวที่ล้างสะอาดแล้วเข้ามา ยังไม่ทันได้พูดอะไร จี้เฟิงกับจี้เฉินที่อยู่ข้างหลังก็เบียดแทรกเข้ามา—
“พี่เหวยเซิน!!”
“พี่!!”
ทั้งสองคนต่างน้ำตาไหลพรากพลางพุ่งตรงไปที่ข้างเตียงผู้ป่วย