กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อจี้เหวยเซินตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็อยู่ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาลอันดับหนึ่งซงเจียงแล้ว
ศีรษะและร่างกายยังคงหนักอึ้ง ทว่าในที่สุดก็ฟื้นคืนสติกลับมาได้มาก พอมองไปรอบ ๆ เห็นว่าไม่มีใคร จึงนอนรออยู่อย่างเงียบสงบ
ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก ซ่งจือเหยาหิ้วกระติกน้ำร้อนสองใบเดินเข้ามา แล้วปิดประตูลงเบา ๆ
ดูจากท้องฟ้าด้านนอกแล้วน่าจะเป็นเวลาราตรีสงัด เขากลัวว่าจะทำให้เธอตกใจ จึงใช้ปลายนิ้วลูบผ้าปูที่นอนสองที และเธอก็ได้ยินเสียงขยับจนหยุดฝีเท้าลงจริง ๆ “…ตื่นแล้วหรือคะ?”
“อืม” จี้เหวยเซินตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง