กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รถจี๊ปที่เปรอะเปื้อนคราบโคลนทรายแล่นมาถึงเรือนรับรองเพื่อรับสองแม่ลูกซ่งจือเหยา คนขับคือช่างซุน
หลังจากขึ้นรถเขาก็รีบเอ่ยปากก่อน “วิศวกรจี้กำชับผมให้บอกคุณว่าอย่าเพิ่งร้อนใจไป เขาไม่เป็นอะไร รูจมูกทั้งสองข้างยังหายใจอยู่”
ซ่งจือเหยาได้ยินแล้วทั้งขำทั้งร้องไห้ไม่ออก
ทว่าพอไปถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอ และได้เห็นสีหน้าที่ดูแทบไม่ได้ของจี้เหวยเซินกับตา จิตใจของเธอก็พังทลายลงในชั่วพริบตา น้ำตาไหลทะลักลงมาราวกับก๊อกน้ำที่เปิดวาล์วทิ้งไว้
หัวใจดวงน้อยของจี้โย่วก็ทนรับภาพเหตุการณ์เช่นนี้ไม่ไหวเหมือนกัน แต่กลัวว่าจะทำให้พวกผู้ใหญ่ต้องพะว้าพะวัง จึงได้แต่แนบชิดซ่งจือเหยาอย่างว่าง่าย แล้วหลั่งน้ำตาออกมาเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียงสักแอะ