เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากจี้โย่วถูก “กลุ่มช่วยเหลือเด็ก” พาตัวไป สองสามีภรรยาก็ปิดประตูกลับเข้าห้อง
ซ่งจือเหยาหันหน้าไปคิดจะคุยกับจี้เหวยเซิน ทว่ากลับเห็นในมือเขาถือผ้าปูที่นอนเก่า ๆ ผืนหนึ่ง กำลังนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูพลางยัดเข้าไปในร่องประตูด้านล่าง
ซ่งจือเหยา “...คุณทำอะไรอยู่น่ะ?”
จี้เหวยเซินเอ่ยอย่างจริงจัง “ขังคุณไว้ในห้อง ไม่ยอมให้ใครเห็นทั้งนั้น”
ซ่งจือเหยาหัวเราะคิกคัก “คงไม่ถึงขั้นไม่ให้ฉันกินข้าวหรอกนะ?”
จี้เหวยเซิน “ล้อเล่นอะไรกัน”
ซ่งจือเหยา “งั้นก็แปลว่ามีเสื้อผ้าให้สวมมีข้าวให้กินน่ะสิ? เรื่องดีแบบนี้ ต้องรีบตกลงเลย!”
จี้เหวยเซินดึงสายสวิตช์ไฟ ภายในห้องมืดสนิทลงในชั่วพริบตา เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวมาถึงข้างเตียง จากนั้นซ่งจือเหยาก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ปล่อยให้เขาพาล้มตัวลงนอนด้วยกัน