ตอนที่ 214 ถึงซ่งจือเหยา ภรรยาของผม

เจ้าหนูจี้โย่วเองก็นึกไม่ถึงว่าคำพูดของตนจะศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้ พอกลับถึงบ้านแล้วเพิ่งขึ้นชั้นบน พ่อของเขานั่งบนโซฟายังไม่ทันดื่มน้ำถึงสองอึกก็ล้มพับไปเสียแล้ว

ซ่งจือเหยาดูนาฬิกา เวลายังพอได้อยู่ จึงกลอกลูกแก้วตาไปมาแล้วกระซิบกระซาบกับลูกชายเสียงเบา “โย่วโย่ว แม่จะไปอาบน้ำสักหน่อย ลูกอยู่บ้านเป็นเพื่อนพ่อได้ไหมจ๊ะ? ประเดี๋ยวแม่ก็รีบกลับมาแล้ว”

“ได้แน่นอนครับ!” จี้โย่วหอมแก้มเธอเบา ๆ “แม่รีบไปเถอะครับ เดี๋ยวพอดึกแล้วเขาจะปิดประตูกัน”

รอจนซ่งจือเหยาเก็บของเสร็จแล้วเดินออกไป เขาก็หันหลังเดินไปที่โต๊ะรับแขก ย่อตัวลงดึงจุกกระติกน้ำร้อนอันหนึ่งออก แล้วเอามือน้อย ๆ อังไว้ด้านบนเพื่อลองวัดดู

แม่บอกว่า ถ้ามีไอร้อนพวยพุ่งมาก เขาจะแตะต้องกระติกใบนี้ไม่ได้ เพราะจะลวกเอาได้ง่าย แต่ถ้าไม่มีไอร้อนแล้ว นั่นก็แปลว่าเริ่มอุ่นแล้ว ถึงจะจับต้องได้