ตอนที่ 207 เพราะเธอเปล่งประกายที่สุด

กว่าจะถึงตัวอำเภอก็สองทุ่มกว่าแล้ว อาศัยทันขึ้นรถเที่ยวสุดท้ายที่สถานีได้พอดี แต่พอถึงจุดจอดรถก็ทำได้เพียงเดินเท้ากลับหมู่บ้านเขาพิง

ซ่งจือเหยาไม่วางใจเรื่องเท้าของจี้เหวยเซิน “ช่วงนี้เท้านายเป้นยังไงบ้าง ถึงก็ถึงแล้ว พวกเราไม่รีบแล้วละ ค่อย ๆ เดินเถอะ”

จี้เหวยเซิน “ดูทรงแล้วฉันคงต้องขอบคุณแผลเก่าตัวเองละมั้ง ที่ช่วยให้ตำแหน่งฉันสูงขึ้นมาชั่วคราวได้ขนาดนี้”

“ไปไกล ๆ เลย!” ซ่งจือเหยาตีเขาพลางหัวเราะร่า “พูดจาไร้จิตสำนึกจริง ๆ นายเคยตำแหน่งไม่สูงด้วยหรือ พูดเหมือนกับว่าฉันกับโย่วโย่วคอยรังแกนายอย่างนั้นแหละ”

จี้เหวยเซินกุมมือเธอไว้ พ่นลมหายใจร้อนเป็นไอสีขาวออกมาใต้แสงจันทร์ “ฉันรู้ ล้อเล่นน่ะ”

แม้หลังจากฟ้ามืดอากาศจะยิ่งหนาวขึ้น ทว่าโชคดีที่วันนี้ไม่มีลม ขณะเดินใบหน้าจึงไม่รู้สึกเหมือนถูกลมหนาวบาดเนื้อราวกับคมมีด