เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ห้าทุ่มกว่า ลานบ้านตระกูลซ่งในที่สุดก็กลับคืนสู่ความสงบ
จี้เม่าหลินนอนไปนอนมาก็ยังไม่วางใจ พอดีปวดอยากไปส้วมหลังบ้าน จึงห่อตัวด้วยเสื้อบุผ้าฝ้ายตัวหนาแล้วเดินออกไป
พอกลับมาจากส้วมหลังบ้าน เดินผ่านห้องที่สวีจิ้งชูกับจี้ฉงเชียนนอนอยู่ ก็หยุดชะงักกลั้นลมหายใจเงี่ยหูฟัง
ยังไม่นอน
เขาจึงแนบชิดร่องประตูแล้วกดเสียงต่ำลง “จิ้งชูเอ๊ย เธออย่าลืมกรอกน้ำให้เขาเยอะ ๆ หน่อยนะ อย่าปล่อยให้เขาหลับฟุบไปล่ะ”
เสียงดัง “ตึง” จี้ฉงเชียนปาหมอนใส่ประตูอย่างเดือดดาล
สวีจิ้งชูกำลังนั่งพิงตู้เตียงคั่ง พลิกอ่านตำราเล่มหนึ่งที่นำติดตัวมา เธอปรายตามอง “ไปเก็บกลับมา”
จี้ฉงเชียน “ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้เมา!!”
สวีจิ้งชู “เก็บกลับมา”
จี้ฉงเชียนสะอึกในลำคอ ค่อย ๆ ลุกขึ้นลงจากเตียงคั่งเงียบ ๆ ไปเก็บหมอนขึ้นมาตบ ๆ ฝุ่น แล้วปีนกลับขึ้นไปบนเตียงคั่งอีกครั้ง