กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จี้โย่วเห็นกับตาว่าน้ารองกับน้าชายเดินเข้าโรงเรียนไปแล้วก็ดูจะตื่นเต้นอยู่บ้าง จึงดึงจี้เหวยเซินกับซ่งจือเหยาพลางถามว่า “พ่อครับแม่ครับ โย่วโย่วเมื่อไหร่ถึงจะได้ไปโรงเรียนเหรอครับ?”
ซ่งจือเหยายิ้มพลางกล่าวว่า “รอถึงช่วงเริ่มฤดูใบไม้ผลิ หนูก็ไปโรงเรียนอนุบาลได้แล้วจ้ะ”
จี้เหวยเซินทุกครั้งที่ได้ยินคำนี้ก็รู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาพยักหน้าพลางกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบ ใกล้แล้วครับ”
ชัดเจนว่าพูดให้ลูกชายฟัง และพูดให้ตัวเองฟังด้วยเช่นกัน
ทุกคนปรึกษากันแล้วก็กลับไปที่รถจี๊ป ตัดสินใจจะนั่งรออยู่บนรถจนถึงเที่ยงวัน พอรับทั้งสองคนแล้วก็ตรงไปกินข้าวที่ร้านอาหารเลย