กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แต่พอเข้าไปในห้องส่วนตัวแล้วปิดประตูลง เฉียวชิงลู่ก็ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่โดยสิ้นเชิง แทบจะกระดกเบียร์ที่เหลือหมดขวดในสองสามอึก
อีกสามคนที่เหลือต่างมองจนอึ้งไปตาม ๆ กัน
“ให้ตายสิ ที่แท้เธอก็ใจถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย เมื่อก่อนดูไม่ออกจริง ๆ เลยนะ!” หวังหย่าเจวียนอดอุทานไม่ได้
เฉียวชิงลู่: “…ก็ไม่ได้ขนาดนั้นหรอกค่ะ บางทีฉันคงอัดอั้นมานานเกินไปแล้วมั้งคะ”
จ้าวหลานยักไหล่ “งั้นเธอก็อย่าไปทนอัดอั้นสิ ผู้หญิงพวกเราเนี่ยจะเก็บกดอารมณ์แย่ ๆ พวกนั้นเอาไว้ตลอดไม่ได้หรอกนะ ถ้าวันไหนโมโหจนตายขึ้นมา ผู้ชายของเธอก็จะหาแม่เลี้ยงมาให้เด็กเธอ แล้วพอพวกเขามีเด็กด้วยกันขึ้นมา เด็กของเธอจะยังมีชีวิตที่ดีอยู่อีกเหรอ?”